Ania pomaga pacjentom zasnąć przed operacją. "Chciałam uciekać, nie byłam gotowa, że tak to wygląda" - Beskidy News

Na sali operacyjnej pomaga pacjentom zasnąć przed zabiegiem, a w mediach społecznościowych próbuje rozbudzić zainteresowanie zawodem i świadomość jego realiów. Kilka lat temu była gotowa odejść z pielęgniarstwa na dobre. Obecnie głośno mówi o nim w sieci — nie po to, by je idealizować, lecz pokazać, że można je uprawiać inaczej, niż dyktuje system.

Pielęgniarstwo wbrew planom

Wybierając studia medyczne, Ania miała jasność co do jednego: pielęgniarką zostać nie chciała. — Wiesz, ja naprawdę nie chciałam być pielęgniarką — śmieje się.

Życie napisało jednak inny scenariusz. O swojej ścieżce zawodowej mówi dziś ze spokojem, ale za tym spokojem kryją się trudne początki. Start w zawodzie okazał się dużo cięższy, niż przypuszczała — nie tylko z powodu odpowiedzialności, ale i atmosfery panującej w miejscu pracy. — To była droga przez mobbing, przez stres, przez godziny płaczu i załamania. Nie spodziewałam się tego, nie byłam gotowa na to, że to może wyglądać właśnie tak — przyznaje.

Decyzja zapadła błyskawicznie. Rzuciła pracę i wyjechała poza Polskę z jednym postanowieniem — nie wracać do zawodu. — Myślałam sobie: zrobię cokolwiek, byle już nie pracować jako pielęgniarka — opowiada. Patrząc dziś na jej zaangażowanie w sieci, trudno mówić o przypadku czy marketingu — to raczej efekt determinacji, by pokazać, że pielęgniarstwo anestezjologiczne potrafi być wspaniałym zawodem, jeśli trafi się na odpowiednie warunki.

Powrót na własnych warunkach

Przełom przyszedł z czasem. — Po ponad pół roku tej przerwy przyszła refleksja, że ja jednak lubię ten zawód, że on daje mi satysfakcję, tylko muszę zrobić to inaczej, po swojemu — tłumaczy na łamach Medonetu. To „po swojemu" oznaczało konkretne kroki: rozeznanie własnych potrzeb, weryfikację dostępnych opcji, poszukiwanie miejsca, w którym praca nie będzie wyczerpywać.

— Rozpisałam sobie plusy i minusy, zastanowiłam się, w którą stronę chcę iść. Co mogę zmienić, żeby ta praca zaczęła mi sprawiać przyjemność — mówi. W pewnym momencie wszystko ułożyło się w spójną całość.

Decyzja, by mówić o pracy na Instagramie, narodziła się z braku, który sama odczuła na początku drogi zawodowej. — Kiedy byłam w najgorszym momencie i nie wiedziałam, co robić dalej, nie widziałam nikogo, kto pokazywałby, że można przez to przejść — mówi. — Że jest trudno, owszem, ale też, że ten zawód może wyglądać inaczej, że można być osobą, która jest miła, uprzejma, która podchodzi do ludzi z uśmiechem. I to naprawdę dużo zmienia — konkluduje.

To istotny kontrast wobec stereotypu „zgorzkniałej pielęgniarki", który — jak zauważa — wciąż mocno funkcjonuje i nie służy ani środowisku, ani pacjentom.

Wsparcie dla początkujących medyków

Z biegiem czasu w jej działaniach w sieci pojawiał się kolejny motyw: pomoc tym, którzy dopiero wchodzą w medyczną rzeczywistość. — Chciałam być takim promyczkiem nadziei dla osób, które po praktykach już się boją i myślą, że to nie dla nich — uśmiecha się.

Zawód z jednej strony potrafi zniechęcić błyskawicznie, z drugiej — desperacko szuka nowych rąk do pracy. — Średnia wieku pielęgniarek w Polsce to ponad 55 lat. W ciągu najbliższych 10 lat z zawodu odejdą dziesiątki tysięcy osób — wylicza Ania. Luka kadrowa, o której mówi, to realne wyzwanie, które powinno wpływać także na sposób opowiadania o pielęgniarstwie w internecie.

Rozwój profilu na Instagramie nie wynikał z żadnego planu. Nie było strategii budowania marki ani wyobrażenia, dokąd to zaprowadzi. Wszystko zaczęło się intuicyjnie — od potrzeby wypowiedzenia czegoś na głos. — Nie spodziewałam się, że to się tak rozwinie, że nagle stanie się to większym kontem, takim bardziej słyszalnym głosem — przyznaje, dodając, że z czasem pojawiło się coś, czego początkowo nie zakładała: odpowiedzialność.

Chodzi nie tylko o treść, ale i o to, jak odbierają ją pacjenci, studenci oraz osoby już pracujące w ochronie zdrowia. — Ludzie zaczęli pisać z pytaniami: czy iść na te studia, jaki oddział wybrać, co zrobić dalej. I to jest moment, w którym czujesz, że to nie jest "tylko zabawa" — tłumaczy.

Treści medyczne bez miejsca na błąd

Najwięcej napięcia generują materiały o charakterze ściśle medycznym. Nie ma w nich miejsca na dowolność interpretacji ani myślowe skróty. — Tu nie ma przestrzeni na błąd. Nawet jeśli cały czas mówię, że się uczę i nie jestem nieomylna, to jednak te treści muszą być zgodne z aktualną wiedzą medyczną — wyjaśnia.

Do tego dochodzi specyfika środowiska medycznego, które — jak sama określa — bywa wymagające. — To jest dość surowa ocena. Ludzie patrzą na ręce, zwracają uwagę na szczegóły — przyznaje. A w medycynie szczegóły ważą bardzo wiele i pojedyncze słowo potrafi zmienić wymowę całości. — Możesz obejrzeć nagranie do rolki na Instagrama sto razy, a i tak coś przeoczysz. I to zostanie od razu wyłapane — śmieje się.

Z tego powodu publikowanie takich materiałów zawsze niesie ze sobą stres, mimo solidnego przygotowania merytorycznego.

Krytyka także poza siecią

Wbrew obiegowym wyobrażeniom o influencerach, internet nie zawsze okazuje się przyjazną przestrzenią. Tym bardziej, gdy poruszane są tematy zawodowe, w których wielu czuje się ekspertami. Z taką rzeczywistością zmierzyła się również Ania.

— Nie spodziewałam się reakcji ludzi. Że to, co robię w wolnym czasie, może być dla kogoś problemem — mówi, dodając, że niektóre z tych reakcji wykraczają poza komentarze w sieci. — Zdarzało się, że ktoś "z branży", kogo znam osobiście, dawał mi odczuć, że coś mu się nie podoba w tym, co robię — opowiada. To nie są przyjemne sytuacje.

Dlatego sporo uwagi poświęca pracy nad sobą — próbie odróżnienia konstruktywnej krytyki od czyjejś prywatnej opinii. — Musiałam sobie to poukładać. Że jeśli robię coś zgodnie ze sobą i z dobrymi intencjami, to to powinien być mój punkt odniesienia — konkluduje.

Misja zamiast zasięgów

Anna przyznaje, że w kontekście jej obecności w sieci pojawiały się sugestie o zarobkach i „drugiej pensji". Sama widzi to inaczej. — To nie jest tak piękne i kolorowe, jak się wydaje. Ja to robię, bo czuję w tym sens. Zaczęłam to traktować trochę jak misję — tłumaczy.

Słowo „misja" nie pada w jej opowieści przypadkiem. Coraz mniej chodzi bowiem o samą aktywność w sieci, a coraz bardziej o realny wpływ — zwłaszcza na osoby stojące przed życiowymi wyborami. — Widzę, że to pomaga. Studentom, pielęgniarkom, osobom, które się zastanawiają, czy iść w ten zawód — cieszy się.

Jednym z jej celów jest odświeżenie wizerunku pielęgniarstwa, który przez lata utrwalał się w społecznej świadomości. — Chciałabym pokazać, że to nie jest tylko obraz zmęczonych, zgorzkniałych osób. Że w tym zawodzie jest dużo więcej możliwości, radości, pasji — wylicza. Nie chodzi o pomijanie problemów, lecz o pełniejszy obraz. — Jest trudno, ale to nadal może być świetna praca — mówi, choć tej pewności wielokrotnie jej brakowało.

— Bywało, że wracałam do domu, płakałam i mówiłam, że to chyba nie ma sensu, że powinnam to rzucić — dodaje. W takich chwilach ratunkiem jest wsparcie bliskich. — Mój chłopak jest pierwszą osobą, która ogląda wszystko, co robię. I często to on przypomina mi, że robię coś dobrego — uśmiecha się.

Spór o powagę zawodu

Wiedzę i doświadczenie Ania stara się przekazywać w lekkiej, czasem humorystycznej formie. Część odbiorców uważa jednak, że medycyna nie znosi takiej konwencji. — Że to powinny być białe fartuchy i naukowe treści, a nie krótkie filmiki w internecie — mówi z powagą.

Wielokrotnie musiała mierzyć się z zarzutem „ośmieszania zawodu". Taki odbiór, szczególnie na początku, nie był dla niej łatwy. — Nie byłam na to przygotowana. To było dość wyboiste doświadczenie — przyznaje.

Z czasem wypracowała dystans i nauczyła się rozdzielać rzetelną informację zwrotną od cudzych interpretacji. — Staram się pamiętać, że to jest czyjaś projekcja. Wyobrażenie mnie, a nie ja — tłumaczy. Takie podejście nie eliminuje emocji, ale pomaga je oswoić. — Jeśli ktoś ocenia mnie na podstawie własnych wyobrażeń, to więcej mówi to o tej osobie niż o mnie — konkluduje.

Mimo tych doświadczeń nie myśli o wycofaniu się z sieci. Przeciwnie — dostrzega w niej coś, co wcześniej w zawodzie nie istniało. — Internet potrafi być trudnym miejscem, ale jednocześnie jest świetnym narzędziem do pracy — mówi.

I to narzędziem bardzo praktycznym: otwiera dostęp do wiedzy, doświadczeń i perspektywy, które wcześniej pozostawały poza zasięgiem. — Nigdy wcześniej nie było takiej możliwości, żeby zobaczyć, jak wygląda ten zawód od środka. Ja staram się to wykorzystać — cieszy się, świadoma, że hejt i nadinterpretacje będą jej towarzyszyć. Bilans pozostaje jednak jednoznaczny. — Mimo tych minusów, plusów jest znacznie więcej — podsumowuje.

źródło: medonet.pl